.........!Mutluluk Adımları!........

Bu sabah yeni bir hayatın başlangıcına uyandık! Dün ablamın nikahı vardı. Ablam evlendi. İnanamıyorum. Henüz daha olayın farkına varamadık.
Hafta sonumuz tamamen alışverişle geçti. Yaz dönemi hem bizim ailemiz hem de Mehmet in (ablamın eşi:)) ailesi için yoğun bir dönem oluyor. Bağ bahçe işleri iki tarafında var.  Bu yüzden yazın işler birken ikiye çıkıyor. Herşey daha bir telaşlı oluyor.İş güçten vakit bulamıyoruz.

Ablam dışında biz hazır değildik. Pazar günü nikah olucak ve Mehmetle ben (yoğun insanlar) daha hazır değildil. Cumartesi günü sevgili eniştem ablam ve ben bütün hazırlıklarımızı tamamlamamız gerekiyordu. Mehmet in daha takımını seçememiştik. Tabi birde ben ablamın nikah şekerlerini son güne bıraktığım için onlarını hazırlamam gerekiyordu. Dükkanda tek başıma kalakaldım. Yardımcımı arıyorum telefonu cevap vermiyor, deli olucaktım. Hani en luzumlu zamanda kimseye ulaşamazya insan. Aynen öyle oldu, iş başa düştü ve kolları sıvaıdm:) Saat 3 giibi bitti, nihayet. Hemen koştur koştur eve bıraktım onları sonra ablamların yanına. Ama saat bayağı ilerlemişti. 16:00-16:30 gibiydi ve ben açlıktan ölecek gibiydim . Kahvaltı yapıcak zaman bulamamıştım. Arada nikah şekerlerinden mideye indirdim ki beni ayakta tutsun diye. Birkaç mağaza dolaştık ve bir türlü karar veremiyorduk. Ben artık açlıktan düşünemez hala gelmiştim ki kendimi ilk gördüğüm restorana atıverdim. Yemek esnasında Haşim ve Murat geldiler. Masamız şenlendi. Dopingimizi aldıktan sonra arabaya hepberaber atlayıp başka yerlere bakmaya karar verdik. Avcılarda aradığımızı bulamadık.Ben elbisemi almıştım ama henüz ayakkabılarımı alamamıştım. Tabi burda önemli olan gelin ve damattı. Onların işlerini biran önce halledip kendime bakmalıydım. Çevredeki bütün AVM leri gezdik ama hala kararsızdık. Ve artık hepimiz strese girmiştik. Ah sonunda yüzümüz güldü ve takımlar hazırlandı. Ama daha bitmemişti. Ve saat 21:00 di. Ben saati farkeder etmez hemen onların yanından ayrıldım. Biran önce ayakkabımı bulmalıydım. Daha önce Fatihte beğendiğim bir ayakkabıyı almak istiyordum. Diğer bütün Avcılar ve çevresindeki bütün şubeleri gezmeme rağmen ya numarası ya rengi kalmamıştı. O sırada Fatih imdadıma yetişti. Hemen arabaya atlayıp Bakırköye gittik. Birkaç AVM de orda gezdik. Ama yok yok. Ve zaten mağazalarda kapanmak üzereydi. Boynum bükük geri döndüm ablamların yanına. Ve şaka gibi onlar ben giderken gömlek seçiyorlardı , geldim hala seçiyorlar. Onlara yaptıklarımı anlatınca hem bana hem de kendi hallerine şaşırıp kaldılar.:)
Evet artık eve dönebilirdik. Evdede misafirler vardı. Biraz da onlarla hoşbeş edip uyumaya çekildik.

Sabah kalktığımda herkes çoktan kalkmıştı. Daha saat 07.00 idi.  Kaçta yattıkkki  hemen kalkıyoruz diye isyanlarda uyandım.  Hemen kahvaltımızı yapıp, Konyadan gelen misafirlerle kuaföre gittik. Ama yine gecikmiştik. Ve benim ayakkabılarım ortada yoktu. Tabi aşkım benim için sabah kalkıp fatihe ayakkabılarımı almaya gitmiş, bana getirdi :))  Kuaförde makyajlar yapıldı, saçlar yapıldı. Ablam yine göz kamaştırıyordu. Büyüleyici güzelliği yine herkesi hayran bıraktırdı kendine.

Saat 12:30 du ve nikaha az kalmıştı. Son 10 dk. kala nikah salonuna geldik. Ablamı o masada görünce çok duygulandım, onun için dua ettim. Nikah kıyılırken gözyaşlarımı tutamadım. İnşşalh çok mutlu olur. Onun için herşeyin hayırlısını diliyorum Allahtan.
Hee buarada nikah şekerlerimiz ve benim nikah çikolatalarım göz kamaştırdı. Aslında herşey tam istediğim gibi olamadı. Çok hazırlık yapmıştım. Ama koşturmaktan ilgilenemedim. Buyüzden nikahtan sonra biraz kızdım.:))
Nikahtan sonra tabiki hepberaber eve geldik. Çünkü uzak yoldan gelenler vardı.Ve acıkmıştık artık. Yemekler yendi, sofralar peşpeşe kuruldu. Akrabalar kaynaştı. Aslında gençler olarak hepberaber yerimizi ayırtmıştık kutlamaya gitmek için ama misafirler çok kalabalık olunca koşturmacalardan, tebriklerden bir türlü kaçamadık. Yinede güzeldi. Ve çeyiz çıkma zamanı geldi. Ev sanki iki katına büyüdü. boşalınca. Çeyiz indirildi. Sohbetler edildi. Artık konyadan gelenlerin dönme vakti geldi. Ablam henüz konyaya gitmedi ünyedeki düğünden sonra evine gidecek. Resmi olarak evliler ama artık düğüne biraz zaman var. En azından bizim bu fikre alışmamız için zaman yardımcı olacak. Uzak bir şehire gitmesi bizi üzüyor. Ben şimdiden bu kadar hüzünlü olacağımı düşünmüyordum.

Herkesin hakkında hayırlısı olması dileğiyle.. Herkesin mutlu olması dileğiyle..Dua ile..

Yıllar sonra bu yazıyı okuduğumda neler hissedeğim?......:) Anımsayacağım o günü.. Yine ne günlerdi diyeceğiz... Zaman çok çabuk geçiyor.. Sayılı günler... Bir gün öncesinde artık olsada bir rahatlasak diyorduk şimdi bir gün sonrası...Zamanı beklemek bazen çok zorken bazen de dönüp baktığında hatıralarda kalmış....

Ahh duygusala bağlamadan ben iş başına döneyim.. Malum bugün pazartesi ve ben her nekadar kolum kalkamayacak kadar yorgun olsamda işbaşına dönmem gerek..:)) Bu yaz hep böyle koşturmacalı geçecek. Bir tatile ihiyacım var.. Güneş, deniz, eğlence,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,, Bekle beni..



Herkese Mutlulular,,,,,,,
Mutlu Başlangıçlar,,,,,,,,
Her şey gönlümüzce olması dileği ile....
Sevgilerr....